
Już czuje wiatry Aneczka Boska,
Co się o Polskę tak bardzo troska.
W krzyżu ją strzyka, w kościach ją boli,
Lecz głos wydała i znów pierd ...!
Są gazy, wzdęcia, pierdy prezesa,
Którymi wszystkim w rozumach miesza.
Dzielnie Aneczka jemu wtóruje
I swoich pierdów nam nie żałuje.
Znów się zjawiła, choć poraniona,
I obok wodza zasiadła ona.
I zęby suszy, i zęby szczerzy,
Bo ona mocno w Jarusia wierzy!
Taka jest właśnie nasza Aneczka:
Gęba jej tępa, a w głowie sieczka.
Lecz polityczne z Aneczki zwierzę!
Sama tak mówi. Więc ja jej wierzę!


