Bo chodzi tu o to, by ułożyć zdanie,
Co do serca wpadnie i tam pozostanie.
Bo można lać wodę, można mnożyć słowa.
Z łatwością to zrobi każda pusta głowa.
Lecz dobrać wyrazy i zdanie ułożyć.
Do tego się trzeba już bardziej przyłożyć.
Więc z tego wywodu rzecz jasna wynika:
Niech zdanie powita uśmiech czytelnika.
Nie rechot rubaszny, że aż się roznosi.
Nie o takie zdanie jasna myśl się prosi.
Lecz uśmiech łagodny. Taki uśmiech miły,
By twarze się wokół wszystkie rozjaśniły.
poniedziałek, 2 listopada 2009
niedziela, 1 listopada 2009
Listopad
Pamiętajmy o tych ludziach,
Którzy od nas już odeszli.
Byli tutaj między nami.
Lecz swą drogę dawno przeszli.
Byli tutaj. Się starali.
Jedli, spali, trochę pili.
Jakieś plany pewnie mieli.
Razem z nami tutaj żyli.
Dziś w pamięci naszej żyją.
To nie szkodzi, że ciut pada.
Zapal znicz i zapal świecę.
Dziś jest pierwszy listopada!
Którzy od nas już odeszli.
Byli tutaj między nami.
Lecz swą drogę dawno przeszli.
Byli tutaj. Się starali.
Jedli, spali, trochę pili.
Jakieś plany pewnie mieli.
Razem z nami tutaj żyli.
Dziś w pamięci naszej żyją.
To nie szkodzi, że ciut pada.
Zapal znicz i zapal świecę.
Dziś jest pierwszy listopada!
Cmentarz
Światło, kolory, zapach, rozmowy.
Buty ciut stare. Kapelusz nowy.
I te nad grobem wspólne spotkania.
Uśmiechy, dłonie i powitania.
I są całusy. Co tam u ciebie?
Ja jestem pewna, że on jest w niebie!
I pełno sadzy. I pełno wosku.
Ja po zapałki lecę do kiosku!
Takie są wszystkie polskie cmentarze.
Dzieci wśród grobów. Mali figlarze.
Znicze i świece. Wieńce. Stroiki.
Głosy i szepty. Czasami krzyki.
I te modlitwy za zmarłych wszystkich.
Za obcych ludzi i za tych bliskich.
Usta szepczące to jedno zdanie:
Wieczny spoczynek racz im dać, Panie.
Taki dzień
Taki dzień. Gdy znicze płoną.
Czasem ludzie łzę uronią.
Mnóstwo zniczy. Mnóstwo ludzi.
Tyle wspomnień znów się budzi.
Już ich nie ma. Kiedyś byli.
Żyli sobie. Coś robili.
Tak się kończy każda ścieżka.
Po mnie tutaj ktoś zamieszka.
Więc dzień cenię. Księżyc. Słońce.
Dni pochmurne i gorące.
Kromkę chleba. Skromną strawę.
I poranną moją kawę.
Czasem ludzie łzę uronią.
Mnóstwo zniczy. Mnóstwo ludzi.
Tyle wspomnień znów się budzi.
Już ich nie ma. Kiedyś byli.
Żyli sobie. Coś robili.
Tak się kończy każda ścieżka.
Po mnie tutaj ktoś zamieszka.
Więc dzień cenię. Księżyc. Słońce.
Dni pochmurne i gorące.
Kromkę chleba. Skromną strawę.
I poranną moją kawę.
Subskrybuj:
Posty (Atom)
