czwartek, 3 listopada 2011

Patrioci



Obaj wielcy patrioci, którym w pewnym momencie oczy się bardzo szeroko otworzyły.
Bo przedtem to nic nie widzieli, nic nie słyszeli i nic nie mówili.

środa, 2 listopada 2011

Miernoty!



Same miernoty go otaczają,
Co dlań litości żadnej nie mają,
Pewnie mu jakieś podają prochy
I tak go wożą z miasta do wiochy!

Wożą prezesa jak jakiś worek.
Kiedyż, ach, kiedyż trafią do Tworek?
Tam niech odpocznie, niech wydobrzeje,
Niech sił nabierze i niech zmądrzeje!

Ciut się podleczy tam psychicznego
I pomagierów lojalnych jego,
Potem się całą wypuści bandę,
By dalej w Polsce robiła grandę!

Uśmiechaj się



Bo chodzi tu o to, by ułożyć zdanie,
Co do serca wpadnie i tam pozostanie.
Bo można lać wodę, można mnożyć słowa.
Z łatwością to zrobi każda pusta głowa.

Lecz dobrać wyrazy i zdanie ułożyć.
Do tego się trzeba już bardziej przyłożyć.
Więc z tego wywodu rzecz jasna wynika:
Niech zdanie powita uśmiech czytelnika.

Nie rechot rubaszny, że aż się roznosi.
Nie o takie zdanie jasna myśl się prosi.
Lecz uśmiech łagodny. Taki uśmiech miły,
By twarze się wokół wszystkie rozjaśniły.

wtorek, 1 listopada 2011

Taki dzień



Światło, kolory, zapach, rozmowy,
Buty ciut stare, kapelusz nowy,
I te nad grobem wspólne spotkania,
Uśmiechy, dłonie i powitania.

I są całusy. Co tam u ciebie?
Ja jestem pewna, że on jest w niebie.
I pełno sadzy, i pełno wosku,
Ja po zapałki lecę do kiosku.

Takie są wszystkie polskie cmentarze.
Dzieci wśród grobów - mali figlarze,
Znicze i świece, wieńce, stroiki,
Głosy i szepty, czasami krzyki.

I te modlitwy za zmarłych wszystkich,
Za obcych ludzi i za tych bliskich.
Usta szepczące to jedno zdanie:
Wieczny spoczynek racz im dać, Panie.