Bo chodzi tu o to, by ułożyć zdanie, Co do serca wpadnie i tam pozostanie. Bo można lać wodę, można mnożyć słowa. Z łatwością to zrobi każda pusta głowa.
Lecz dobrać wyrazy i zdanie ułożyć. Do tego się trzeba już bardziej przyłożyć. Więc z tego wywodu rzecz jasna wynika: Niech zdanie powita uśmiech czytelnika.
Nie rechot rubaszny, że aż się roznosi. Nie o takie zdanie jasna myśl się prosi. Lecz uśmiech łagodny. Taki uśmiech miły, By twarze się wokół wszystkie rozjaśniły.