piątek, 30 kwietnia 2010

Niech wiatr niesie tę pieśń

I płynie już pieśń
Na cały świat,
Że tu się liczę
Ja i mój brat!

Mój brat już w krypcie.
Ja znowu w pędzie.
I właśnie piszę
Swoje orędzie!

Gdy mnie wybiorą,
To wszystkim powiem,
Jakie genialne
Myśli mam w głowie!

Zmiany

Ale chyba nie przemianują mi Katowic na Lechogród?
Byłoby mi smutno.

Czas na majówkę!

Zostawmy duchy tamtej epoki
i polityki upiornej mroki,
wszystkie te zjawy i mary senne.
Woła nas dzisiaj słonko wiosenne!

Wypuść marzenia, co wciąż w ukryciu,
poddaj się wiośnie, radości, życiu.
Ptasich okręgów podziwiaj klucze,
goń z wiatrem myśli, słowa, uczucia.

Zachwyć się, bracie, krajem ojczystym,
drzewem, obłokiem, powietrzem czystym,
deszczem i rosą, lotem motyla,
kojącą ciszą, czarowną chwilą!

Powrót do źródeł



Dosyć plastiku. Dosyć tej ściemy.
Niech nic nie mówi. Niech będzie niemy.
Niech się nie czesze. Niech boso chodzi.
Pójdą za wodzem starzy i młodzi.

Niech wór założy i nań różaniec.
Bo polski kołtun i popapraniec
Sercu Polaka jest bliski bardzo.
Tymi z plastiku to ludzie gardzą.

I w klapie skrzydło. Kawałek blachy.
By te z plastiku odegnać strachy.
Z tyłu zaś haki. Z tyłu podkowy.
I wizerunek już jest gotowy!